| |
In januari
2005 werd bij mij borstkanker vastgesteld. Paniek
overspoelde me. Ik dacht eigenlijk maar één ding: ik ga
dood. Schrijven was niet zomaar prettig, het was noodzaak.
Door het omzetten van gevoelens en gedachten in tekst ben
ik de chaos de baas gebleven en heb ik gebeurtenissen
verwerkt. Er is al heel veel geschreven over borstkanker.
Niemand zit te wachten op mijn verhaal. Toch hoop ik met
deze publicatie een bijdrage te leveren aan mensen die op
één of andere manier met kanker te maken hebben, in het
bijzonder aan mensen die zelf kanker hebben. Want je bent
de enige niet, die ineens betast en beknepen wordt,
geprikt en geopereerd. Die kaal en kotsend boven de wc-pot
hangt, en van moeheid geen pap meer kan zeggen. En naast
die lichamelijke perikelen heb je vooral ook te dealen
met een hele berg emoties. Dat is waar dit boek over gaat.
Het bevat geen enkele algemeen geldende waarheid voor
andere borstkankermensen. Het is mijn verhaal. Subjectief
en uniek, zoals iedere ervaring. Uiteindelijk gaat alles
toch altijd alleen over jezelf. Maar je kunt je wel super
gesteund voelen door anderen. Laat dit verhaal een steun
zijn, voor degenen die daar voor open staan, en daarnaast
ook een welgemeende uiting van dank, voor degenen die mij
tot steun waren. Waarschijnlijk had ik dit dagboek veilig
in een lade van mijn bureau laten verstoffen, als ik het
niet aan Aad had laten lezen. Zijn commentaar was de
stimulans om daadwerkelijk tot publicatie over te gaan.
En de opmerkingen van Lily hebben geleid tot aanvulling
en daardoor tot verbetering. Jan, tenslotte, heeft zijn
professionaliteit belangeloos ingezet voor de voorkant
van de omslag. Dank jullie wel! Ik draag dit boek op aan
Hennie. Uit bewondering. De royalty's die ik ontvang maak
ik volledig over aan KWF Kankerbestrijding. Alle namen
van personen in het verhaal zijn gefingeerd. Als iemand
wil reageren, kan dat: catharina.solitaire@planet.nl Ik wens iedereen, ondanks het
naargeestige onderwerp, veel leesplezier! Catharina Solitaire februari 2006
|
|
 |
|
